Wieś znana od XIIIw.
Kasztelan włocławski Zdzisław, brat kasztelana inowrocławskiego Bogusza darował Sławsko i dwie inne wsi kościołowi włocławskiemu. Nadanie to potwierdził książę kujawski Kazimierz Konradowic 19 sierpnia 1254r. i darczyńca 29 czerwca 1258r. Dokument ten sporządzono w kruszwickiej kolegiacie, w obecności biskupa kujawskiego z Włocławka Wolimira, całej kapituły kruszwickiej z 6 prałatami i kilkunastoma kanonikami oraz podpisany przez brata Zdzisławowego Bogusława i syna jego Bogumiła a także przez trzech mieszczan włocławskich.
W 1317r. książę Leszek pozwolił biskupowi włocławskiemu Gerwardowi zbudować w Sławsku zamek.
Prawdopodobnie wtedy wybudowano w Sławsku kościół parafialny. W latach 1325-1327 proboszczem był Okto.
Po raz kolejny Sławsko pojawia się w dokumentach w roku 1368 w sprawie sporu wieśniaka Piotra z Koszczał, który rościł sobie prawa do skupionego już sołectwa w Sławsku. Biskup kujawski Zbylunt Pałuka z Wąsocza, by stwierdzić że sołectwo to faktycznie kupił i za nie należne się odszkodowanie zapłacił musiał sprawę wnieść do sądu. Sędzia kujawski Hektor, nakazał Piotrowi zamilczeć i nie rościć więcej pretensji do sołectwa.
Odtąd więc biskup ustanowił dowolnie w Sławsku sołtysa, któremu wyznaczał na utrzymanie odpowiedni obszar ziemi i mógł go w każdej chwili usunąć.
W 1397r. wojewoda kaliski Sędziwój miał zamienić Trzebiechów na Sławsko, które znów wróciło do biskupów włocławskich.
W 1534r. Sławsk należał do biskupiego klucza parchańskiego i składał się z 6 łanów dworskich, 2 łanów sołeckich, 18 1/2 łanów kmiecych osiadłych, 4 zagrody i 3 rzemieślników.
W dokumentach z 1573 wspomina się o kościele. Był drewniany i istniał pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny oraz Wszystkich Świętych. Proboszczem był wówczas Jan z Gębic.
W 1583. było tu 14 łanów kmiecych, 2 sołtysie, 4 zagrodników i 3 rzemieślników.
Po 1772r. Sławsko przypadło kościołowi kruszwickiemu, potem przejęte przez rząd Pruski wcielono do tzw. domeny Strzelno. Późnej ze wsi wydzielono osadę. Wieś (Sławsk Wielki) miała 518 hektarów, osada (Liliendorf) 334 hektary.
Murowany kościół zbudował w 1760r. Antoni z Głogowy Kossowski, właściciel Rożniat i Kobylnik. Nowy kościół otrzymał za patrona św. Bartłomieja, któremu poświęcony jest jeden z bocznych ołtarzy.
Kościół w obecnym stanie pochodzi z połowy ubiegłego wieku kiedy został odbudowany w stylu barokowym po dwóch pożarach, jakim uległ od uderzenia pioruna.
Świątynia ma 28 1/2 m długości i 11 1/2 m szerokości. Nawa główna wysoka na przeszło 9m. Kościół wieńczy 27. metrowa wieża. Zbudowano ją około roku 1850. Jej fundatorką jest Emma Schwanenfeld, ówczesna właścicielka Kobylnik.
W roku 1818 uderzyły w świątynie trzy pioruny, które zerwały cały dach, porysowały ściany i zakopciły wnętrze. Po tem wydarzeniu naprędce nakryto świątynię słomą. Nowy piorun uderzył w czasie kwietniowej burzy w roku 1819 spalił dach. Dzięki bohaterskiej odwadze włościana Tomasza Mańki zdołano zalać ogień na tyle, że uratowano przed spaleniem wnętrze.
W jednym z rogów kościoła dzwonnica, przy pozostałych trzy kaplice: największa rodziny Potworowskich właścicieli Bożejewic, kaplica ks. Kozłowskiego oraz zniszczona należąca do Kościelskich, właścicieli Bożejewic przed Potworowskimi.
Proboszczowie:
Między Sławskiem a Kruszwicą leżały nieistniejące już miejscowości: Korabniki, Opatowo i Porszyce.
Sławsk Górny powstał w dobie rozbiorów, dzięki osuszeniu i zmeliorowaniu przez zaborców istniejących tu mokradeł nadgoplańskich i osadzeniu następnie na osuszonym terenie kolonistów niemieckich
W 1921r. Sławsk Wielkim zamieszkiwało 512 osób, w Sławsku Górnym było 344 mieszkańców.
W 1931 Sławsk Wielki liczył 56 budynków mieszkalnych, w których zamieszkiwało 537 osób. Sławsko Górne zaś – 33 budynków mieszkalnych i 365 mieszkańców.
W 1936r. powierzchnia Sławska Wielkiego wynosiła 5,17 km2 517 ha, czyli 2068 mórg (4 morgi na hektar), a powierzchnia Sławska Górnego 3,34 km2, czyli 334 ha, czyli 1336 mórg.
W 1936. w Sławsku Wielkim znajdowało się 44 dużych i średnich gospodarstw rolnych, w Sławsku Górnym - 28, z czego 13 większych. Istniało także 2 rzeźników, 2 sale do zabaw i przedstawień, 2 gościńce, 2 składy kolonialne, 1 piekarnia, 3 kowali, 3 stelmachów, stolarz, krawiec, kilka szwaczek, fryzjer, i rewizor mięsa.
Przed wojną w Sławsku Górnym przeważała ludność niemiecka (ewangelicy). Ale szkoła ewangelicka, działająca od 1760r. zaprzestała działalności. W szkole znajdowało się 6 trzyklasowych oddziałów dla dzieci polskich (153 uczniów, z czego 78 chłopców).
Kierownicy szkoły w Sławsku Wielkim:
W Sławsku, w okolicy dzisiejszego parku maszynowego Kółka Rolniczego znajdował się cmentarz ewangelicki. Dziś na jego miejscu znajdują się ślady zniszczonych tablic.
W czasie II wojny światowej w okolicach Sławska uderzyła rakieta V2. Aby zasypać lej po eksplozji Niemcy rozłożyli linię kolejki wąskotorowej, którą zwożono ziemię z cukrowni w Kruszwicy.
Stanisław Waszak, Historia Sławska Wielkiego, Piast 19 kwietnia 1936 r.
